ความรู้สึกต่อ Final Fantasy VII:Crisis Core
posted on 24 Jul 2010 13:55 by myync3เอ็นทรี่นี้ ช่าอยากเขียนถึงแซ็คมาก ๆ แง่งงงงง!
(ทั้งๆ ที่เล่นมานานแสนนานแล้วเนี่ยนะ?)
แบบว่า... โฮกกกกกกกกกกก ทำไมเฮียแกถึงเป็นคนดีอะไรอย่างนี้
ยอมสละแม้แต่ชีวิตตัวเอง เพื่อให้เพื่อนรักได้มีชีวิตต่อไป
...แย่งบทพระเอกชัดๆ ฮือ
ตอนแรกไม่คิดจะเล่นภาค Crisis Core หรอกนะ
เพราะตอนนั้นยังไม่รู้จัก Final Fantasy เลยด้วยซ้ำ (จะเชยไปไหน)
แต่บังเอิญ เราไปกดอะไรไม่รู้ใน PSP เข้าอ่ะ
ปรากฏว่า...เกมหายหมดเลย!
(เหมือนจะเป็นแบ็คอัพหรือไงเนี่ยแหละ จำไม่ได้แล้ว)
เออ ก็ดี
ตูจะได้ไปหาเกมใหม่ๆ มาลง
เลยลองไปดูพวกเว็บแนะนำเกมที่ชาวบ้านเขานิยมเล่นกัน (ศัพท์โบราณจริงๆ)
หืม??
Final Fantasy VII: Crisis Core
ชื่อดูดี น่าปกก็ดูดี ดาบสวย เห็นกราฟฟิกแล้วติดใจ
คอมเม้นก็การันตีโคตรๆ ท่าทางน่าสนุกแฮะ
ก็เลยตัดสินใจโหลดมาเล่นวันนั้นเลย
(วันที่เผลอกดให้เกมหายนั่นแล...)
ห๊ะ !?
นี่พระเอกเรอะ ทำไมมันดูรั่วๆ อย่างนี้!!
ผิดจากที่คิดไว้ตอนแรกลิบลับเลยแฮะ
นึกว่าจะเป็นพวกขี้เต๊ะ เย็นชาอะไรแบบนี้ซะอีก
อืม ไม่เป็นไร พระเอกแนวนี้ชอบมีอะไรหักมุม
เล่นไปแรกๆ
โอ้จอร์ช! เกมอลังการงานสร้างโคตรๆ
ภาพสวยมาก แสงกับเงาอีก วู้ว~ น่าจะเป็นอนิเมมากกว่าเกมซะอีกนะเนี่ย
แต่ความรู้สึกตอนนั้นยังเฉยๆ อยู่
(จำได้ลางๆ ว่าที่เล่นตอนนั้นก็แค่อยากรู้ว่ามันมีอะไรน่าสนใจเท่านั้นเอง)
ไปๆ มาๆ
ตอนแรกที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจกับเนื้อเรื่อง พูดอะไรก็ฟังเฉยๆ พูดอะไรก็แค่กดๆ ให้มันผ่านไปเร็วๆ
เพราะช่าเป็นคนที่ชอบเล่นฉากต่อสู้อย่างเดียวน่ะ แถมตอนแรกก็(โง่)ไม่คิดว่าจะเป็นเกมภาษาด้วย
แต่ก็(หน้าด้านหน้าทน)เล่นต่อไป
คิดดูว่า ถ้าหากไม่ได้ตั้งใจเล่นแต่แรกแล้วมันจะเข้าใจทั้งเรื่องได้ยังไง
...อันนี้ก็ยังสงสัยอยู่
หลังๆ มานี้
มันไม่ต่างอะไรกับยาเสพติดเลยอ่ะ ติดจริงๆ
ช่วงนั้น จำได้ว่าวันไหนไม่ได้เล่นต่อแล้วเหมือนจะขาดใจ (เว่อร์แต่จริง)
แล้วก็ตั้งใจเล่นให้มากขึ้น อ่านทุกรายละเอียดที่พูดมาเลยทีเดียว
กรี๊ดดดดดด แอริธน่ารักมาก! หวานกันโคตรๆ
กิ่งทองใบหยกสุดๆ
น่าอิจฉาชะมัดเลย เฮ้อ
จำได้ว่าตอนนั้น ที่แซ็คเจอแอริธครั้งแรก แล้วป๋าเซฟโทรมาตามให้กลับไปเพราะเจเนซิสบุกชินระ
ถึงจะคลั่งเซฟิรอธแค่ไหนก็เหอะ
แต่ตอนนั้นแบบว่า... ค้างงงงงงง! อยู่ต่อนานๆ ไม่ได้เหรอ
(ติดใจแอริธ) ชอบตอนแซ็คอยู่กับแอริธอ่ะ
มาดแมนๆ เปลี่ยนเป็นแมวขี้อ้อนทันที ฮ่า ๆๆ
แอบเขินแทนแอริธนะเนี่ยที่ถูกเรียกว่านางฟ้้าน่ะ >///<
ฮิ้ววว~ คนเล่นเองยังเขินเลย
(ตัดมาตอนจบละกัน เพราะคงไม่ต้องบอกแล้วแหละว่าหลังๆ เราเล่นยังไง)
ความรู้สึกใหม่ๆ เกิดขึ้น
ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะร้องไห้เพราะเกม...
ตั้งแต่ตอนที่แซ็คโดนไอ้ทหารชิระยิง สามคนสุดท้ายที่เหลืออ่ะ
แอบกลัวว่ามันจะไม่ได้จบลงด้วยดี
ที่ไหนได้...
เฺฮียแกตายจริงๆ ด้วยน่ะสิ
แซ็คตายด้วยรอยยิ้ม ซึ้งและประทับใจมากๆ
โคตรฮีโร่เลยผู้ชายคนนี้
ตอนนั้นช่าก็เริ่มบ้าคลั่ง//อาละวาด
ร้องไห้ไปเกือบ... 3 นาที
อีกอย่าง ช่าชอบนิสัยของแซ็คมากๆ ด้วยล่ะ
มุ่งมั่น แข็งขัน มีน้ำใจ อ่อนโยน รักพวกพ้อง เสียสละสุดชีวิต บลาๆๆ แถมหน้าตาดีด้วยน้า
เอาเป็นว่า เกมนี้ ทำให้เราประทับใจมากๆ
ประทับใจจริงๆ
พอมาเล่นอีกครั้ง ก็เศร้ากับตอนท้ายเหมือนเดิม แง่ง
(ไม่มีวิวัฒนาการด้านอารมณ์เลยสินะ)
"Embrace you dreams and whatever happens protect your honor"
ชักอยากจะแต่งฟิค แซ็คxคลาวด์ แล้วสิเนี่ย -___-;;
++++++++++++++